Inestabilidade interna no BNG
Catro anos de liortas internas onde o partido minoritario do bi-goberno estivo máis atento ás súas liortas internas que a gobernar un país para todos os galegos. Que se Francisco Rodriguez contra Quintana, que se Beiras contra os Upegallos, que se os Irmandiños contra os Irmandiños. Que espectáculo, por favor! Teñan algo de decencia e pásense á oposizón, que é onde os partidos responsables están cando tén que solucionar os seus problemas internos!

http://www.forum-gallaecia.net/viewtopic.php?t=873

A fractura entre UPG e "quintanistas" deixa aberta a Asemblea Nacional de maio

Os diferentes sectores do Bloque intensifican os contactos antes de que comece o proceso de elección dos 2.500 delegados.

O BNG segue en estado líquido. Esta é a mellor definición do que ocorre no interior da principal organización nacionalista do país. Aínda que se multiplican os contactos entre os diferentes sectores, a pouco máis dun mes da Asemblea Nacional extraordinaria aínda non se pode dicir, nin moito menos, que callara un acordo. Todas as posibilidades están abertas. O día 10 de maio tanto podería haber unha candidatura unitaria como tres diferentes.

Mais antes hai por diante un intenso proceso preasembleario que vai resultar ben clarificador. O primeiro asalto é a elección por comarcas dos 2.500 delegados que acudirán á Asemblea Nacional. A gran pregunta é se “quintanistas” e UPG van concorrer xuntos nas listas comarcais.

A UPG ponlle trabas a un posíbel liderado de Aymerich

Segundo puido saber Vieiros, o “quintanismo” quere nuclear en solitario candidaturas comarcais de delegados que apoien o 10 de maio a Carlos Aymerich como portavoz nacional. Fontes desta corrente confirmaron que cada vez son máis as voces que piden que se midan as forzas coa UPG deste xeito. Logo, en función dos resultados que se dean, estableceranse uns ou outros pactos.

Precisamente, o Comité Central da UPG analizou este luns a situación que se está a dar no BNG. Dentro deste partido hai división de opinións. Mentres que uns apostan por manter a alianza co “quintanismo” (nomeadamente históricos como Francisco Rodríguez ou Suárez Canal), outros consideran que o partido ten que sacar músculo. Sexa como for, contra o que afirman algúns medios, no seo da UPG hai reticencias a unha fórmula que lle dea a portavocía nacional a Carlos Aymerich.

Os nomes xa están enriba da mesa

Aínda que xa se filtraron nomes como os de Suárez Canal, Francisco García, Jorquera ou Fernando Blanco, dentro da estratexia da UPG hai un que gaña forza sobre os anteriores e non é outro que o de Guillerme Vázquez. Curiosamente, o médico e concelleiro pontevedrés coincidiu no Congreso español co máximo responsábel da UPG, Francisco Rodríguez, e co líder do “postquintanismo”, Carlos Aymerich. Contra o que moitos pensan, Vázquez non ten carné da Unión do Povo, aínda que é certo que como independente sempre estivo próximo ás teses deste partido.

Por último, o Encontro Irmandiño podería propoñer a Xosé Manuel Beiras como portavoz nacional de transición. Consideran que a autoridade do histórico líder do BNG propiciaría un cambio interno e están dispostos, se non hai un acordo a tres bandas, a poñer enriba da mesa unha candidatura ao Consello Nacional, esperando agrupar á base militante máis descontenta co rumbo tomado polo Bloque nos últimos anos.

Calquera combinación é posíbel

-Tres listas diferentes:
A UPG, os de Aymerich e os “irmandiños” medirían o seu peso real diante dos 2.500 delegados. A continuación estableceríase un pacto para a Executiva en función dos apoios recibidos. Neste escenario, os críticos de Xosé Manuel Beiras precisarían contar co voto do 30% dos compromisarios para poder entrar no máximo órgano de decisión do Bloque.

-Pacto entre UPG e “quintanistas”:
Repetiríase a alianza da Asemblea Nacional de 2006. Faltaría por saber como se distriburían as responsabilidades nesa hipotética Executiva.

-Candidatura de consenso:
Todas as forzas coinciden en que sería a mellor solución para o BNG pero agora mesmo a que semella máis improbábel. Nesta candidatura terían que estar presentes todas as forzas que compoñen o BNG mais...cal é o peso que ten que ter cada unha?

http://www.vieiros.com/nova/73264/a-fra ... al-de-maio

Os que cren que un partido pertence aos fundadores e non ao país

Pouco crédito tería un empresario que, ante un fracaso comercial, reaccionase culpando os clientes. Conque si, eh? Pois agora ides ver o que é bo. Deixaríanos perplexos un industrial que riscase ao mercado de traidor, en lugar de adaptar os seus produtos. A súa marca estaría condenada á extinción.

Algo parecido están a facer dúas das tres correntes que se disputan o poder no nacionalismo. Hai unha coincidencia de fondo entre Xosé Manuel Beiras e Paco Rodríguez, que se podería condensar dicindo que eles cren que o BNG gobernamental cometeu un grave pecado ao actuar en función da clientela.

Os teólogos máis severos dinnos que Quintana e os seus se entregaron voluntariamente nos brazos da concupiscencia. Os máis transixentes conclúen que o quintanismo foi seducido e enganado por forzas poderosas que o utilizaron a pracer, para despois retornar ao curral; se a cabra tira ao monte, toda esa Galicia moderada tiraría o Partido Popular.

Supoñamos que é así. Admitamos que unha parte substancial da sociedade galega ve no PP o seu acubillo natural. Por que? Velaí a cuestión que a teoloxía nacionalista non responde. Acaso esta sociedade é masoquista e goza cos lategazos que lle propinan durante todos estes anos os populares? De ser así, habería que poñer a tratamento centos de miles de galegos, o cal é pouco práctico.

Se Galicia non quere caldo, hai que darlle dúas cuncas, para que aprenda. Así se resume a terapia que suxiren irmandiños e upegallos. Se esa galeguidade á que Quintana quixo conquistar responde negándolle o voto ao BNG, alá ela, que lle dean. Non é o votante o que ten sempre razón, senón o sacrosanto aparato e os sesudos ideólogos que xustifican as súas posicións.

A pesar de todos os seus erros, Quintana fixo o que ten que facer un partido con vocación maioritaria. Chamou a portas afastadas do nacionalismo, procurou tender pontes con beiras distantes ao Bloque, sorriu alí onde antes se disputaba, e non bailou con lobos, senón con avós depositarios da máis auténtica galleguidad. Aínda que as urnas fosen adversas, non hai outra receita se o Bloque aspira a transformar en práctica a súa representatividade mítica.

A diferenza entre Aymerich, Beiras e Paco Rodríguez é sobre todo xeracional. Hai unha parte do nacionalismo que en realidade está a defender a súa propia biografía. Xa non poden renunciar a estas alturas a dogmas que defenderon durante décadas de loita. Ese produto que a clientela rexeita é o seu; son como os vellos patriarcas das empresas, que se resisten a que os fillos ou netos renoven as súas estruturas para adaptalas ao mercado.

De aí a impresión de que tendencias en aparencia tan distantes como o beirismo e a UPG se aproximen. Comparten esa idea de que a decepción electoral veu por querer buscar caladoiros de altura, en vez de conformarse cos de baixura. No fondo, avogan por un nacionalismo resignado a cultivar o seu cativo minifundismo.

Culpar o cliente, pensar que a Galicia moderada só se aproveitou do nacionalismo para despois irse con outro é a explicación máis doada. Claro que esa sociedade tamén pode sacar a conclusión de que as chamadas, as pontes, os sorrisos e os bailes só eran cousa de Quintana; que, emboscados na organización, estaban os que cren que un partido pertence aos fundadores e non ao país.

http://www.elcorreogallego.es/popImprim ... cia=423319

Máis BNG ou Máis UPG?

Un vello slogan turístico presentaba a República Sudafricana como o mundo nun só país. Evocaba a variedade do seu territorio, apto para os desexos de calquera visitante inimigo da monotonía. O BNG actual podería apelar a un reclamo moi parecido ao sudafricano: o mundo político nun só partido.

Partidos, tendencias ou sensibilidades que fóra do Bloque fan vida separada, aquí están agrupados baixo unha mesma sigla. Iso resultou beneficioso noutras épocas, ao evitar a dispersión das forzas sempre precarias do nacionalismo, pero non está claro que sexa viable nos tempos que corren. Por iso pasa o que pasa.

A idea legionaria de fronte é eficaz para opoñerse a todo nunha situación predemocrática, pero non o é tanto nunha democracia estabilizada como a galega. Iso si, o frontismo é idóneo para que permanezan emboscados grupos que, por si mesmos, terían pouca relevancia.

En consecuencia, a pugna que se vive no seo de BNG é a etapa final dun modelo baseado na ambigüidade. O Bloque era todo sen ser nada. Dentro podían convivir os amantes dos movementos antisistema, os practicantes do radicalismo verbal e os convencidos de que o destino lóxico da organización é converterse nun partido homologable aos que funcionan no Occidente cristián. Ou sexa, Irmandiños encontrados, UPG e a corrente fai pouco bautizada como Máis BNG.

A exuberante abundancia de siglas quedou reducida a tres correntes. Puro darwinismo. En realidade non representaban nada, aínda que axudaban sen dúbida a manter o río revolto e a ganancia dos pescadores de Paco Rodríguez. Igual que no Santander, abondaba con posuír un pequeno paquete accionarial para mandar sobre un conxunto de accionistas disperso.

Agora a cousa complícase, e o Botín nacionalista xa non pode recorrer á persoa interposta para poñela no escaparate. Fíxoo con Beiras, quixo repetilo con Quintana, pero agora tivo que presentar alguén da casa. É curiosa a súa procedencia porque o discurso oficioso parece achacalo todo aos pecados nefandos do quintanismo, e non obstante Guillerme Vázquez procede do lugar onde se produciu o fracaso máis elocuente.

Pontevedra é o Waterloo da UPG. Non é comparable co revés de don Anxo, obrigado a gobernar en dobre coalición (con Touriño e Rodríguez), e sen a maioría que gozaron e malograron os nacionalistas pontevedreses. E aínda así, é dos rescaldos desa batalla perdida onde a UPG recruta o seu líder.

Os menos impostos na ciencia blocolóxica non encontrarán explicación a esta aposta. Nin o carisma de Guillerme Vázquez é cegador, nin a Pontevedra onde exerce de concelleiro é o que foi Allariz no seu día. A opción ten con todo a súa coherencia se, en vez da recuperación política do BNG, pensamos en termos domésticos. Dito doutra forma, non se trata de que o Bloque adquira novo vigor, senón de que a UPG manteña o control.

http://www.elcorreogallego.es/opinion/f ... ia-417332/

O resultado eleitoral do BNG nas próximas Europeias vai ser penoso. Poden estar ben orgullosos os parásitos da fouce, martelo, e estrela vermella soviética.

Fonte: http://www.galiciaconfidencial.com/?p=3670

Guerra de baixa intensidade no BNG

Dende a pasada Asamblea Nacional as cousas xa non son as mesmas dentro do Bloque…

A aparición de Máis BNG está provocando cambios importantes no día a día da formación frontista. Este grupo capitaneado por Carlos Aymerich e Teresa Taboas está funcionando coma un contrapeso á tradicional hexemonía da UPG. Sen embargo, e a pesar da igualdade de forzas na Executiva, non se albiscan acordos de consenso para o futuro da formación.

O líder da UPG, Francisco Rodríguez, xa o dixo por activo e por pasivo, en público e en privado: o futuro candidato do Bloque non pode ser voceiro do Parlamento galego. Unha clara advertencia as aspiracións de Carlos Aymerich a ocupar ese posto. Desde entón, as relacións entre ambos sectores, aínda que cordiais, non acaban de fructificar, especialmente, polas distintas visións políticas.

Desde Máis BNG piden á UPG que abra o abano da acción política e critican que certos sectores do partido de Francisco Rodríguez teimen só con cuestións lingüísticas. Cren que esa é unha estratexia do PPdeG para afastar ao nacionalismo de determinados sectores sociais. Desde a UPG, pola contra, acusan a certos dirixentes de Máis BNG de practicar políticas “máis propias do PSOE e, nalgúns casos, moi semellantes aos do PP”.

A pesar das relacións cordiais que hai entre as cúpulas, e mesmo no Parlamento, o certo é que nas comarcas líbranse pequenas batallas por ver cal das correntes domina a acción política. Un exemplo recente é o que acaba de acontecer en Cangas, onde a UPG apostou por sumarse as mobilizacións en contra do porto deportivo en Massó, que rexeita a alcaldesa nacionalista Clara Millán e os seus afíns.

Tamén sectores nacionalistas, tanto de Máis BNG coma do Encontro Irmandiño critican as estratexias utilizadas pola UPG para tentar desacreditar a certos sectores do nacionalismo, como a guerra interna que se vive no Sindicato Labrego Galego. Así, denuncian que “para uns casos La Voz de Galicia é un demo con cornos e noutros utilizana para os seus fins partidarios”, en alusión ao conflito que mantén Milucho López co SLG.

Este pequeno conflito de intereses tamén afecta á CIG, onde uns e outros sectores pugnan por facerse o control de determinados sectores do sindicato, como aconteceu recentemente nas eleccións en CIG-Administración. Xa hai voces que van máis alí e que reclaman medidas máis contundentes a un e outro bando.

Fonte: http://www.galiciaconfidencial.com/?p=3755

Están algo encendidos os ánimos entre algúns dirixentes de +BNG polas “filtracións interesadas” que algún outro sector da formación ten feito a La Voz de Galicia…

Sen poñer nomes e apelidos apuntan directamente á UPG como a responsable dos ataques que estes días están recibindo determinados líderes nacionalistas, especialmente, Carlos Aymerich e Anxo Quintana. Algún lembra que algún dos “gurús da comunicación” do BNG mesmo traballou nese medio de comunicación. Sen embargo, desde a UPG negan tallantemente ter colaborado ou pasado ningunha información ao “inimigo” e lembran a mala relación existente entre determinados dirixentes deste partido e a dirección e algúns xornalistas deste medio de comunicación. “Ao mellor quitaron a información do Galiciaconfidencial”, apunta con sorna un membro da UPG a este medio.

Agora o BNG está na oposizón, que é onde os partidos responsables solucionan os seus problemas internos. E como estaba previsto, comezou a loita entre os tres principais sectores ideolóxicos que conforman o BNG:
- Os dinosaurios comunistas da UPG, nostálxicos da vella URSS e dos réximes dictatoriais hispano-americanos, e de coñecidas prácticas estalinistas dentro do BNG e do asociacionismo galego.
- Os tecnócratas neosoviéticos capitaneados por Beiras, que aínda se resiste a deixar o sillón. Este é o sector neocom-urbanita, os birretes do neocomunismo galego, dos estrelavermelloides cabreados cos boinas-upegallos por vellas historias persoais de poder interno.
- Os partidarios dun partido socialdemócrata moderno, liderados por un home cabal, ben preparado e intelixente como Carlos Aymerich.

BNG: operen o seu cancro xa!

Dinme de baixa no BNG

Á vista do que hai, non debo ser nacionalista. Dinme de baixa no BNG, pero ademáis non concordo coas teses da UPG, autenticos garantes da pureza e expendedores de titulacións de heroes patrioticos.

Non debo de ser nacionalista cando cuestiono as teses emanadas do todopoderoso aparato politico-ideolóxico e renego de politicas endogámicas nin xuzgo ao resto de galegos como inimigos ou alienados polo sistema.

Non debo ser nacionalista cando defendo que todos os galegos e galegas debenter cabida en un proxecto nacionalista con vocación maioritaria que poña por diante o autogoberno de Galicia e aposta en valor de todas as potencialidades do País, no económico, no social, no cultural ou no politico, incluida a independencia (sí, a independencia) sen tabús, falandolle á xente sen enganos nin dobles mensaxes.

Non debo ser nacionalista cando creo en un empresariado propio, comprometido coa xeneración de riqueza e a criación de emprego e identificado co respeto ao territorio e a realidade do País.

Non debo ser nacionalista cando renego de sectarismos arcaicos e de exclusións ou defendo unha forza politica aberta a toda a sociedade galega e con vocación exemónica.

Non debo ser nacionalista, pois non me emocionan as consignas nin me motiva esa disciplina que algúns confunden coa sumisión.

Non debo ser nacionalista por non entender que "o que non está comigo, está contra min" ou por ter amigos que non son nacionalistas nin pensan coma min.

Porque si estes son os cánones do nacionalismo sería terrible...por iso sigo a ser nacionalista por diante de todo e cecais s que deberan repensar o seu nacionalismo sexan outros.

Tempo ao tempo...